Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 r. w rolniczej rodzinie z
Głogowca k/Łodzi jako trzecie z dziesięciorga dzieci. Dwa dni później
została ochrzczona w kościele parafialnym pod wezwaniem św. Kazimierza w
Świnicach Warckich (diecezja włocławska). Nadano jej wówczas imię
Helena. Kiedy miała siedem lat, po raz pierwszy usłyszała w duszy głos
wzywający do doskonalszego życia. W 1914 r. przyjęła I Komunię świętą, a
dopiero trzy lata później rozpoczęła naukę w szkole podstawowej. Mimo
dobrych wyników uczyła się tylko trzy lata, potem musiała zrezygnować,
aby pomagać matce w domu.
W szesnastym roku życia opuściła dom rodzinny, by na służbie u zamożnych
rodzin w Aleksandrowie, Łodzi i Ostrówku zarobić na własne utrzymanie i
pomóc rodzicom. Przez cały czas bardzo pragnęła życia zakonnego, ale
rodzicom powiedziała o swoich zamiarach dopiero w 1922 r. Ojciec jednak
nie wyraził zgody, motywując odmowę brakiem pieniędzy na wyprawę
wymaganą w klasztorach.
Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: "Posłuchajcie innej przypowieści. Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznie, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: "To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo". Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?" Rzekli Mu: "Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze". Jezus im rzekł: "Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: "Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach". Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce".
1. Przeżywamy dziś I niedzielę miesiąca - w czasie każdej Mszy Świętej ma miejsce odczytanie Listu Pasterskiego Konferencji Episkopatu Polski przygotowującego nas do przypadającego za tydzień tzw. XX DNIA PAPIESKIEGO pod hasłem: Jan Paweł II - „TOTUS TUUS”. Przy okazji zachęcam już dziś by wspiera wtedy ofiarą do puszek uzdolnioną młodzież z ubogich rodzin - stypendystów Fundacji: Dzieło Nowego Tysiąclecia.
2. Po raz kolejny podaję do publicznej wiadomości, że przez cały październik oraz listopad czwartkowe Msze święte będą miały miejsce w Lubowie. W związku z tym tego dnia nie będzie Mszy w Luboszycach.
3. Od czwartku - 1 października - rozpoczęły się nabożeństwa różańcowe. Za odmówienie jednej części różańca, czyli pięciu tajemnic można uzyskać odpust zupełny. Nabożeństwo różańcowe z wystawieniem Najświętszego Sakramentu od wtorku do soboty przed Mszą Świętą o godz.17:30. Szczególnie zachęcam do udziału szkolne dzieci w każdy wtorek oraz piątek.
900- Ś.p. Kazimierz Szmata, Stanisław Maćkowiak oraz za zmarłych z tych rodzin
1045 (Lubów) - Dziękczynno-błagalna za Państwa Barbarę i Adama Smolińskich w okazji 10. rocznicy ślubu - o Boże błogosławieństwo oraz opiekę dla Jubilatów i całej rodziny
1230- Ś.p.: Maria i Stanisław Spieć, Aneta Niesiołowska, Andrzej Brukwiński
WTOREK (06.10.20)
1800 - Dziękczynno-błagalna za zebrane tegoroczne plony - od mieszkańców Ciechanowa
Aniele Boży, Stróżu mój,
Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, w wieczór, w dzień i w nocy
Bądź mi zawsze ku pomocy.
Strzeż duszy i ciała mego
I doprowadź mnie do żywota wiecznego.
Amen.
Chociaż może ta modlitwa kojarzy się z dzieciństwem i dziećmi,
przekonanie o istnieniu i obecności Aniołów, w tym również Aniołów
Stróżów, jest jednym z ważnych elementów naszej wiary. Aniołowie są
duchami stworzonymi przez Boga dla Jego chwały i pomocy ludziom. Ci,
którym Bóg zleca opiekę nad ludźmi, są nazywani Aniołami Stróżami.
Opieka ta trwa przez całe nasze ziemskie życie. Każdy z nas ma swojego,
"osobnego" Anioła Stróża.
Pismo Święte nie pozostawia wątpliwości co do istnienia aniołów,
posłańców Bożych, którzy uczestniczą w dziejach zbawienia człowieka. Te
czysto duchowe istoty pośredniczą między Bogiem a ludźmi. Nauka o nich
jest oparta przede wszystkim na dwóch fragmentach Biblii. W psalmie 91
czytamy:
Niedola nie przystąpi do ciebie, a cios nie spotka twojego namiotu, bo swoim aniołom
dał rozkaz o tobie, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach. Na
rękach będą cię nosili, abyś nie uraził swej stopy o kamień.
Święta Teresa od Dzieciątka Jezus, zwana także Małą Tereską (dla
odróżnienia od św. Teresy z Avila, zwanej Wielką) albo Teresą z Lisieux,
urodziła się w Alencon (Normandia) w nocy z 2 na 3 stycznia 1873 r.
jako dziewiąte dziecko Ludwika i Zofii. Kiedy miała 4 lata, umarła jej
matka. Wychowaniem dziewcząt zajął się ojciec. Teresa po śmierci matki
obrała sobie za matkę Najświętszą Maryję Pannę. W tym samym roku (1877)
ojciec przeniósł się z pięcioma swoimi córkami do Lisieux. W latach
1881-1886 Teresa przebywała u sióstr benedyktynek w Lisieux, które w
swoim opactwie miały także szkołę z internatem dla dziewcząt.
25 marca 1883 r. dziesięcioletnia Teresa zapadła na ciężką chorobę,
która trwała do 13 maja. Jak sama wyznała, uzdrowiła ją cudownie Matka
Boża. W roku 1884 Teresa przyjęła pierwszą Komunię świętą. Odtąd przy
każdej Komunii świętej powtarzała z radością: "Już nie ja żyję, ale żyje
we mnie Jezus". W tym samym roku otrzymała sakrament bierzmowania.
Przez ponad rok dręczyły ją poważne skrupuły. Jak sama wyznała,
uleczenie z tej duchowej choroby zawdzięczała swoim trzem siostrom i
bratu, którzy zmarli w latach niemowlęcych. W pamiętniku zapisała, że w
czasie pasterki w noc Bożego Narodzenia przeżyła "całkowite nawrócenie".
Postanowiła zupełnie zapomnieć o sobie, a oddać się Jezusowi i sprawie
zbawienia dusz. Zaczęła odczuwać gorycz i wstręt do przyjemności i ponęt
ziemskich. Ogarnęła ją tęsknota za modlitwą, rozmową z Bogiem. Odtąd
zaczęła się jej wielka droga ku świętości. Miała wtedy zaledwie 13 lat.
Hieronim urodził się ok. 345 r. w Strydonie (prawdopodobnie na terenie
dzisiejszej Chorwacji). Był synem zamożnych ludzi pochodzenia
rzymskiego, katolików. Studiował w Rzymie pod kierunkiem mistrzów łaciny
i retoryki, m.in. Donata. Tam - w wieku młodzieńczym, zgodnie z
ówczesnym zwyczajem - przyjął chrzest między 358 a 364 r. z rąk papieża
św. Liberiusza. Wówczas postanowił porzucić światowe życie i zająć się
zagadnieniami religijnymi. Udał się następnie do Trewiru, ówczesnej
stolicy cesarstwa, gdzie na życzenie rodziców miał rozpocząć karierę
urzędniczą; prawdopodobnie jednak podjął tam studia teologiczne. Z Galii
powrócił do Włoch. W tym czasie jego siostra wstąpiła do klasztoru.
Także i sam Hieronim został w Akwilei mnichem i ok. 373 r. wyjechał na
Wschód, by w Jerozolimie pracować naukowo i poddać się rygorystycznemu
życiu. Poprzez Azję Mniejszą wyruszył do Ziemi Świętej, ale wyczerpany
trudami podróży zatrzymał się w Antiochii. Znalazł się o krok od
śmierci. Po wyzdrowieniu zaczął intensywną naukę greki i języka
hebrajskiego, poświęcił się studiowaniu Pisma świętego na Pustyni
Chalcydyckiej.
Święty Hieronimie, Doktorze Kościoła i strażniku czystości wiary, który jako pierwszy obdarowałeś Kościół jednolitym tłumaczeniem Biblii z języków oryginalnych, wspomóż nas we właściwym rozważaniu Słowa Bożego.
Poprowadź nas drogą medytacji biblijnej, abyśmy w Piśmie dostrzegli głębię Bożej Mądrości i miłość z jaką Bóg przemawia do Swoich dzieci.
Wyproś nam u Ducha Świętego dar odnalezienia na kartach Biblii naszego Pana Jezusa w Jego Słowie, ukochania tego Słowa i łaskę życia Nim każdego dnia.
Chroń nas od błędów, które próbują się wedrzeć do nauki Kościoła, a zwłaszcza naucz nas odpierać teorie niezgodne z Prawdą zawartą w Biblii, lub tę Prawdę wymijające.
Niech Twoja opieka zaowocuje naszym wzrastaniem w wierze, miłością do Słowa i wiernością we wprowadzaniu Go w życie. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Aniołowie są istotami ze swej natury różnymi od ludzi. Należą do
stworzeń, są nam bliscy, dlatego Kościół obchodzi ich święto. Do
ostatniej reformy kalendarza kościelnego (z 14 lutego 1969 r.) istniały
trzy odrębne święta: św. Michała czczono 29 września, św. Gabriela - 24
marca, a św. Rafała - 24 października. Obecnie wszyscy trzej
archaniołowie są czczeni wspólnie.
W tradycji chrześcijańskiej Michał to pierwszy i najważniejszy spośród aniołów (Dn 10, 13; 12, 1; Ap 12, 7 nn), obdarzony przez Boga szczególnym zaufaniem.
Hebrajskie imię Mika'el znaczy "Któż jak Bóg". Według tradycji,
kiedy Lucyfer zbuntował się przeciwko Bogu i do buntu namówił część
aniołów, Archanioł Michał miał wystąpić i z okrzykiem "Któż jak Bóg"
wypowiedzieć wojnę szatanom.
W Piśmie świętym pięć razy jest mowa o Michale. W księdze Daniela jest
nazwany "jednym z przedniejszych książąt nieba" (Dn 13, 21) oraz
"obrońcą ludu izraelskiego" (Dn 12, 1). Św. Jan Apostoł określa go w
Apokalipsie jako stojącego na czele duchów niebieskich, walczącego z
szatanem (Ap 12, 7). Św. Juda Apostoł podaje, że jemu właśnie zostało
zlecone, by strzegł ciała Mojżesza po jego śmierci (Jud 9). Św. Paweł
Apostoł również o nim wspomina (1 Tes 4, 16). Jest uważany za anioła
sprawiedliwości i sądu, łaski i zmiłowania. Jeszcze bardziej znaczenie
św. Michała akcentują księgi apokryficzne: Księga Henocha, Apokalipsa Barucha czy Apokalipsa Mojżesza,
w których Michał występuje jako najważniejsza osoba po Panu Bogu, jako
wykonawca planów Bożych odnośnie ziemi, rodzaju ludzkiego i Izraela.
W 845 roku 14 książąt czeskich przyjęło chrzest w Ratyzbonie. W tymże wieku książę Mojmir (+ 846) utworzył państwo wielkomorawskie. Jego następca, Rościsław, sprowadził na Morawy św. Cyryla i św. Metodego. Z ich pomocą zaprowadził chrześcijaństwo w obrządku słowiańsko-bizantyńskim. Z końcem wieku IX i na początku wieku X książę czeski Bożywoj podbił państwo wielkomorawskie i przyjął chrzest w obrządku słowiańskim. W wieku X obrządek ten został wyparty przez obrządek rzymski, łaciński. W roku 973 powstało biskupstwo w Pradze, zależne od metropolii w Moguncji. Drugim biskupem Pragi był św. Wojciech (+ 997). Jednak największym bohaterem katolickich Czech jest św. Wacław, król i męczennik. On też jest głównym patronem kraju i narodu.
Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: "Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, panie!”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Który z tych dwóch spełnił wolę ojca?" Mówią Mu: "Ten drugi". Wtedy Jezus rzekł do nich: "Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wy mu nie uwierzyliście. Uwierzyli mu zaś celnicy i nierządnice. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć".
1. Przeżywamy dziś IV niedzielę miesiąca. Dziękuję wszystkim, którzy pomagali by minione uroczystości Pierwszej Komunii Świętej, „białego tygodnia” i Rocznicy tego wydarzenia wypadły jak najładniej. Przy okazji serdecznie dziękuję rodzicom dzieci komunijnych (i rocznicowych) za tzw. dar ołtarza. Bóg zapłać.
2. Informuję, że od najbliższego czwartku przez cały październik i listopad czwartkowe Msze święte będą miały miejsce w Lubowie. W związku z tym tego dnia nie będzie Mszy w Luboszycach.
3. Od czwartku - 1 października - rozpoczynają się nabożeństwa różańcowe. Za odmówienie jednej części różańca, czyli pięciu tajemnic można uzyskać odpust zupełny. Nabożeństwo różańcowe z wystawieniem Najświętszego Sakramentu od wtorku do soboty przed Mszą Świętą o godz.17:30. Szczególnie zachęcam do udziału szkolne dzieci w każdy wtorek oraz piątek.
4. 2 października: 1 piątek miesiąca. Tego dnia w godzinach dopołudniowo-południowych odwiedzę chorych z Najświętszym Sakramentem. W przyszłą niedzielę - I niedzielę miesiąca - po Mszy o godz.9:00 zmiana tajemnic różańcowych, a pół godziny przed Mszą śpiewamy Godzinki ku czci NMP.
5. Do 4 października (1 niedzieli miesiąca) w zakrystii lub kancelarii parafialnej osobiście przyjmuję zapisy dzieci z 3 klasy SP, które w rozpoczętym roku szkolno-katechetycznym 2020/2021 przystąpią do I Komunii Św. Wstępne spotkanie organizacyjne z rodzicami wspomnianych dzieci odbędzie się 11 października - po Mszy Świętej o godz.12:30.
Francesco Forgione urodził się w Pietrelcinie (na południu Włoch) 25 maja 1887 r. Już w dzieciństwie szukał samotności i często oddawał się modlitwie i rozmyślaniu. Gdy miał 5 lat, objawił mu się po raz pierwszy Jezus. W wieku 16 lat Franciszek przyjął habit kapucyński i otrzymał zakonne imię Pio. Rok później złożył śluby zakonne i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. W 1910 r. przyjął święcenia kapłańskie. Już wtedy od dawna miał poważne problemy ze zdrowiem. Po kilku latach kapłaństwa został powołany do wojska. Ze służby został zwolniony ze względu na zły stan zdrowia. Pod koniec lipca 1916 r. przybył do San Giovanni Rotondo i tam przebywał aż do śmierci. Był kierownikiem duchowym młodych zakonników.
20 września 1918 r. podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego o. Pio otrzymał stygmaty. Na jego dłoniach, stopach i boku pojawiły się otwarte rany - znaki męki Jezusa. Wkrótce do San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać rzesze pielgrzymów i dziennikarzy, którzy chcieli zobaczyć niezwykłego kapucyna. Stygmaty i mistyczne doświadczenia o. Pio były także przedmiotem wnikliwych badań ze strony Kościoła. W związku z nimi o. Pio na 2 lata otrzymał zakaz publicznego sprawowania Eucharystii i spowiadania wiernych. Sam zakonnik przyjął tę decyzję z wielkim spokojem. Po wydaniu opinii przez dr. Festa, który uznał, że stygmatyczne rany nie są wytłumaczalne z punktu widzenia nauki, o. Pio mógł ponownie publicznie sprawować sakramenty.
Ewangeliści Marek i Łukasz nazywają Mateusza najpierw "Lewi, syn Alfeusza" (Mk 2, 14; Łk 5, 27), dopiero później z innych miejscach wymieniane jest imię Mateusz. Prawdopodobnie Chrystus powołując Lewiego nadał mu imię Mateusz. Imię to nie należy do często spotykanych w Piśmie świętym. Pochodzi ono z hebrajskiego Mattaj lub Mattanja, co po polsku oznacza "dar Boga" (Teodor, Deusdedit, Bogdan). Mateusz był Galilejczykiem. Jego pracą było pobieranie ceł i podatków w Kafarnaum, jednym z większych handlowych miasteczek nad jeziorem Genezaret. Pobierał tam opłaty za przejazdy przez jezioro i przewóz towarów.
W Palestynie pogardzano celnikami właśnie z tego powodu, że ściągali opłaty na rzecz Rzymian. Ich pracę rozumiano jako wysługiwanie się okupantom. Celnicy słynęli również z żądzy zysku, nieuczciwie czerpali korzyści z zajmowanego stanowiska. Uważano ich za grzeszników i pogan. Przebywający wśród celników stawał się nieczysty i musiał poddawać się przepisowym obmyciom. Z tego środowiska wywodził się Mateusz. Wydaje się, że był nawet kierownikiem i naczelnikiem celników w Galilei.
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: "Królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: „Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam”. Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: „Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?” Odpowiedzieli mu: „Bo nas nikt nie najął”. Rzekł im: „Idźcie i wy do winnicy”. A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: „Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych”. Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, mówiąc: „Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy znosiliśmy ciężar dnia i spiekotę”. Na to odrzekł jednemu z nich: „Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czyż nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje, i odejdź. Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?” Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi".
1. Przeżywamy dziś III niedzielę miesiąca – a zarazem dzień Pierwszej Komunii Świętej dla grupy 10 osób z 4 klasy naszej irządzkiej Szkoły Podstawowej. Jednocześnie już dziś informuję, że uroczystość Rocznicy Pierwszej Komunii Świętej będzie miała miejsce na zakończenie tzw. Białego Tygodnia w sobotę 26 września o godz.18.00. Spowiedź święta dla dzieci, rodziców i chrzestnych oraz innych członków rodziny tego dnia od godziny 17.00.
2. Uroczystość Pierwszej Komunii Świętej rozpoczyna w naszej parafii tak zwany „biały tydzień”. W związku z tym w sposób szczególny zapraszam na codzienną Mszę Świętą o godz.18.00 w Luboszycach wszystkie dzieci pierwszokomunijne wraz ze swoimi rodzicami (z wyjątkiem środy, kiedy Msza o wspomnianej godzinie będzie w Lubowie).
3. Rozpoczęliśmy nowy rok szkolno-katechetyczny. Kto z chłopców lub dziewcząt chciałby zapisać się do grona ministrantów - takie osoby serdecznie zapraszam by dzisiaj po Mszy świętej lub w ciągu tygodnia do mnie się zgłaszały. Zachęcam również by zapisywać się do naszej parafialnej scholi, która po wakacyjnej przerwie wznowiła swoją działalność.
